Van’ın bir köyünde konaklamaya karar vermişler.

O köyün de imamı yokmuş. Köylüler aralarında konuşmuşlar ve Erzurum’dan çıkıp hacca giden bu topluluktan birini imam yapmaya karar vermişler.

Bu insanlar hacca gidiyorlarsa boş insan değillerdir diye düşünmüşler.

Nitekim tekliflerini içlerinden birisi kabul etmiş. Her yıl 400 koyun verilecekmiş imama.

Adam hacca gidip masraf yapacağıma burada kalıp yalandan imamlık yapar ve her yıl 400 koyun sahibi olurum diyerek işe başlamış.

Köylü camide toplanmış namaz kılınacak. Sayın imam başlamış namazı kıldırmaya:

- Erzurum’dan çıktım yola Van’da verdim mola 400 koyun verdiler bana, Allahuekber…

Bu günlerce aynı biçimde devam etmiş. Köylü bu işe biraz şaşırmış ve konuşmuşlar aralarında:

- Daha önceki imam mı yanlış kıldırıyordu, yeni imam mı yanlış kıldırıyor? Bunu gidip müftüye soralım.

Sayın müftü meşhur Of’lu…

Müftüye gelen halk her şeyi anlatmış. Müftü köylüye dönerek:

- Siz şimdi hiç imama çaktırmadan köyünüze dönün ve namaz vakti camide toplanın ben de namaza geleceğim, diye emir verir.

Herkes köyüne döner ve namaz vakti cemaat camide toplanır.

Tabi ki sayın müftü de camidedir. İmam namazı kıldırmaya başlar.

Birinci rekat:

- Erzurum’dan çıktım yola, Van’da verdim mola, 400 koyun verdiler bana, Allahuekber… der hoca.

Arkadan “öhö.. öhö!..” şeklinde bir ses duyulur. İmam yakalandım herhalde diye korkmaya başlar.

İkinci rekatta sözlerinde biraz değişiklik yapar:

- Erzurum’dan çıktım yola, Van’da verdim mola, 400 Koyun verdiler bana, yarısı sana yarısı bana… Allahuekber…

Namaz bitince köylü Müftüye dönerek “İmam efendi namazı doğru mu kıldırıyor? diye sorar. Müftünün cevabı:

- Haçen birinci rekatta biraz şaşirdi ama ikinci rekatta işi düzeltti..

Biyoloji dersinde yapılacak sınav için herkes acayip çalışmış, notlar fotokopiler havada uçuşmuş. Sınav günü öğrenciler birde bakmışlar, ortada kağıt kalem yok, sadece sıra sıra mikroskoplar…

Hoca sınavı açıklamış:

”-Bu mikroskoplardaki lamların hepsinde bir böceğin bacağı var, sınavınız: bacağından böceği tanımak.”

Tabi hemen itirazlar, feryatlar… Ama yararı yok, hocanın dediği dedik. Öğrenciler mikroskopların başına geçmiş. Ama birşey yapamıyorlar. Sonunda biri dayanamamış, kapıyı çarpıp çıkmış. Hoca arkasından seslenmiş

“-Kimsin ulan sen, kapıyı çarpıp çıkıyorsun?”

Kapı hafifçe aralanmış ve bir bacak uzanmış:

”- Hadi bilsene kim olduğumu….”

Hoca, camide içkinin kötülüğünden bahsediyormuş.

Cemaat arasında bulunan Bektaşi de bu sırada gitmek üzere kalkayım derken, koynundaki şarap şişesi kayıp yere düşmüş.

Bektaşi hiç istifini bozmadan şöyle konuşmuş:

- “Kör olasıcayı işte şimdi burada kaldırıp attım. Sizlerde de varsa, tam zamanı! atın!”

Gece gündüz demeden içen şehrin ayyaşı, bir ramazan ayında iftara yakın, cami minaresi için açılan temel çukuruna düşer.

Herkes iftar telaşında olduğundan, imdat çağrısını kimselere duyuramaz.

Teravih çıkışı caminin imamı, bağırmaktan sesi iyice kısılmış olan ayyaşı duyar.

-”Ne yapıyorsun orada?” diye sorar.

-Biraz içmişem, sonra düşmüşem, ayağını öpeyim n’olur kurtar beni hoca efendi.

-”Utanmıyor musun mübarek günde içmeye” diye çıkıştıktan sonra;

“Seni kurtarırım ama bir daha içmeyeceğine, oruç tutacağına, beş vakit namaz kılacağına yemin edeceksin” diye ayyaştan söz almak ister hoca.

Bunun üzerine sarhoş sesini daha da yükselterek tekrar bağırmaya başlar:

-Başka kimse yoh mi?