Gece gündüz demeden içen şehrin ayyaşı, bir ramazan ayında iftara yakın, cami minaresi için açılan temel çukuruna düşer.

Herkes iftar telaşında olduğundan, imdat çağrısını kimselere duyuramaz.

Teravih çıkışı caminin imamı, bağırmaktan sesi iyice kısılmış olan ayyaşı duyar.

-”Ne yapıyorsun orada?” diye sorar.

-Biraz içmişem, sonra düşmüşem, ayağını öpeyim n’olur kurtar beni hoca efendi.

-”Utanmıyor musun mübarek günde içmeye” diye çıkıştıktan sonra;

“Seni kurtarırım ama bir daha içmeyeceğine, oruç tutacağına, beş vakit namaz kılacağına yemin edeceksin” diye ayyaştan söz almak ister hoca.

Bunun üzerine sarhoş sesini daha da yükselterek tekrar bağırmaya başlar:

-Başka kimse yoh mi?

Hayatı ateist olarak geçmiş biri, bir gün ormanda yürürken bir ayıyla karşılaşır. Tam ayı adamı hüpletmek için hamle yaptığı anda adam dua etmeye başlar:

- Tanrı’m ne olur kurtar beni!

O anda ayı donakalır, sular yeller poz verir, velhasıl zaman durur ve ortamı çok yoğun bir sis basar. Sonra Tanrı’nın sesi duyulur:

- Sen bana hayatın boyunca hiç iman etmedin ki! Şimdi sıkıya gelince mi hatırladın beni! Ne hakla benden yardım istiyorsun!

Adam bozulur tabii ama durum da kötüdür hani! Son bir kurnazlıkla paçayı kurtarmak için çabalar:

- Tamam, çok haklısın, kabul ediyorum… Benim için çok geç olabilir ama ne bileyim, mesela ayı imana gelemez mi?

Tanrı yemez bu numarayı ama şöyle der:

- Öyle olsun bakalım!

Sonra zaman tekrar akmaya başlar… Adama doğru hamle yapmış olan ayı da kendine gelir ve birden pençelerini havaya kaldırarak konuşmaya başlar:

- Yüce Tanrı’m! Senin rızanla orucumu tuttum ve yine senin rızanla orucumu açıyorum! Verdiğin nimetlere hamdolsun..!